Bądźmy poważni

(intro, powaga)
"Pokolenie XXL...w tym serialu dokumentalnym pokażemy jak wygląda życie otyłych dzieci w UK. To nie będzie program o dietach, ale o tym jak to jest być otyłym..."
(chłopiec)
"W szkole kilkoro dzieci miało taki T-shirt z gwiazdą. Ja też chciałem mieć taki T-shirt. Zapytałem się mamy, czy może mi taki kupić.
-I co? (głos zza kadru)
-Powiedziała, że nie ma takiego rozmiaru."

Telewizor meble mały fiat

Rysunek ze znanej serii "brutalnie naturalistyczne ogłoszenia matrymonialnopodobne". Rzeczywistość ma to do siebie, że się czasem samodiagnozuje, jednym trafnym jak uderzenie pioruna zdaniem.

Dodatek: muzyka irlandzkiego zespołu God Is an Astronaut. Zawartość dźwiękowa - ochładzająca, dystansująca, uzależniająca, monotonna pozornie. Nazwa zespołu też zgrabnie czyni wiele pozytywnych założeń - jest Bóg, są astronauci, Bóg jest astronautą, wszyscy umrzemy, ale jeszcze nie teraz.

Imperativus

Ekstrakt z jednego (sztuk: 1) egzemplarza pisma kobiecego.
(taky eksperyment językowy)

Sfeter w rąby

Kategoria estetyczna: la vie est brutale

Jak co roku

Jak co roku, kończąc wypełniać PIT-37....nieee...wróć...Jak co roku, z pobladłym z ekscytacji obliczem... obserwując pierwsze pomruki...majowej...majowych...tfu...nie, nie to. ("File>Settings>Stylistyka..") Jak co roku, wyciągając kleszcza kotu...("Uwaga, rym! Czy chcesz zachować ten rym?") Jak nie co roku, reanimując bloga...("żywoj trup"- ostatnie hasło w pewnym powleczonym kurzem słowniku wyrazów obcych) Jak co dzień, kultywując...(rzodkiewkę? włosy na nogach? rzeczy nikomuniepotrzebne?) Jak nie co dzień, ale często, poszukując kota w zaułkach domu...szukając wszędzie...używając nitki dentystycznej i imiesłowów...zaglądając we wszystkie kąty...martwiąc się. Znajdowawszy kota w piwnicy, cieszywszy się, patrzywszy, widziawszy, zauważawszy. Za stertą różnych gnijących i rdzewiejących rzeczy, organicznych i nie, (uściślając -gnijące nieorganiczne i rdzewiejące organiczne typu selery i buraki), w (oczywiście) mdlącym świetle żarówki siedział Andrzej (kot, imię żeńskie) i wpatrywał się w motylka, z wzajemnością.

Tu opis się urywa, a do akcji wkracza horda (bezzębna?) interpretatorów, posiadających numery na komórkę do Gustawa (Freuda) i Zygmunta (Junga), miłośników metafor, powszechnie szanowanych znawców symboliki post- i preapokaliptycznej, przepełnionych nadzieją lub pesymizmem, w zależności co tam akurat Bozia dała.

Malkontenten

Detal: